Anaïs van Ertvelde: ‘Probeer ik het gezicht dat ik nu heb te bewaren, of mag het iets anders worden’
Anaïs van Ertvelde is een Vlaamse schrijver, historicus, podcastmaker en columnist, en vertelt elke maand over haar leven.
Voorzichtig laat ik eerst mijn ene en dan mijn andere been uit bed glijden. De donzige matras beweegt vervaarlijk maar mijn lief blijft gelukkig in slaap, opgekruld als een klein diertje onder de dekens. Er valt een dikke streep straatlicht naar binnen. Eigenlijk niet gepast dat de gordijnen slecht sluiten in zo’n dure hotelkamer, bedenk ik me, en kijk rond op zoek naar een glas water. Dan zie ik mezelf, naakt op een menstruatieonderbroek na, gereflecteerd in de antieke passpiegel naast het bed. Ik ben nog één dag zevenendertig. In de stilte van de nacht bestudeer ik mezelf aandachtig.
Botox, facelifts – toen ik jong was, leken het zaken waarvan alleen bekende actrices of zangeressen wakker lagen. Nooit had ik kunnen voorspellen dat zowat iedere vrouw van midden dertig tegenwoordig een existentieel dilemma moet navigeren: probeer ik het gezicht dat ik nu heb te bewaren, als een graag gezien monument voor wie ik was, of mag het iets anders worden, mag ik iets anders worden dan wie ik nu ben.
‘Op mijn gezicht lees ik de ravage van de voorbije jaren’
De voorvechtsters van een gezicht dat geleefd heeft, praten liefdevol over hun lachrimpels, hun met kraaienpoten bekroonde pretoogjes, de fronsrimpels die ze verdienden met hun diepe denkwerk. Het zijn bijna allemaal vrouwen die mooi oud geworden zijn. Maar wat als het leven droeve sporen nalaat?
Op mijn gezicht lees ik de ravage van de voorbije jaren. Talloze slapeloze nachten, net als deze. Vruchteloze nachten ook. Ik kreeg er geen goed doorvoed kind voor terug, geen in de vroege uurtjes gepend meesterwerk, alleen dikke wallen, een transparante huid, blauwe aders zichtbaar net onder het oppervlak, minder werkuren op een dag, geen energie voor de leuke dingen.
Wil ik dat mijn insomnia op mijn gezicht geëtst staat? Of blijft het een nachtelijk geheim dat ik voor fotografen en werkgevers verstop met concealer en smoesjes. Mag een transformatie alleen plaatsvinden wanneer je er een geslaagd verhaal over kan ophangen?
De bakkebaarden van mijn lief. Ik streel ze met de zachtst mogelijke aanraking. Ze werden op enkele weken grijs nadat zijn vader overleed, onverwacht, te vroeg, te snel. Bij hem vind ik het prachtig, ook al is het geen opbeurend souvenir.
Ik trek en duw aan de lijntjes op mijn moeë voorhoofd. Ergens las ik hoeveel tienduizenden proefdieren er op een jaar vergiftigd worden om botox te testen. Dat maakt de beslissing alvast eenvoudiger. Zoveel wreedheid verdraagt mijn hang naar eeuwigheid nu ook weer niet.
Lees ook: Waarom sleutelen we aan ons lijf? Niet alleen om mooier te worden, zegt deze wetenschapper
