Eindredacteur Manouk van Egmond heeft een tip voor ruziemakende stellen
Mijn man en ik kunnen goed ruziemaken. Althans, we doen het geregeld. Mijn man is dat niet met mij eens, zei hij, toen ik aankondigde erover te gaan schrijven. ‘Wij ruziën niet, wij discussiëren.’ ‘Hoe kóm je daarbij’, zei ik. ‘Bij een discussie heeft niemand een time-out nodig om even bij te komen van alle emoties.’ En toen hadden we weer ruzie.
Het is ook wel onvermijdelijk. Hij is een computernerd, de meest georganiseerde mens die ik ken, die crueslizakken keurig in de hoek openknipt en sneakers met een schoenlepel aandoet. En ik ben een chaoot. Ik scheur een crueslizak altijd net iets te wild open waardoor die inscheurt, waarna mijn man een rolberoerte krijgt omdat er dan lucht in de zak kan komen, zijn cruesli waarschijnlijk zacht wordt, en zijn ontbijt in feite door mij is verpest.
‘We denken dat de ander ons niet ziet, geen rekening houdt met hoe we in elkaar zitten’
We zijn al zeventien jaar samen, en in al die jaren is het ons niet gelukt een manier te vinden om minder te botsen. Dat is overigens niet helemaal waar. Want onze ergste ruzies hadden we als tieners al, toen ik net Simone de Beauvoir had gelezen en hij zei dat hij nooit voor een vrouw zou willen werken. Inmiddels zijn onze schreeuwpartijen over feminisme verleden tijd – hij is gelukkig bijgedraaid.
Maar nog steeds ruziën we over alles wat ik vergeet, kapotmaak of niet op de juiste plek zet, over zijn boze commentaar daarop, en voeren we inderdaad eindeloze discussies die er altijd op neerkomen dat we denken dat de ander ons niet ziet, geen rekening houdt met hoe we in elkaar zitten. Tijdens onze ruzies heb ik het soms gevoel dat we in twee compleet verschillende werelden leven, en verwoed op zoek zijn naar de wormhole die beide dimensies met elkaar verbindt.
En toen kregen we ineens een baby. Het bleek niet goed te voelen om onze stem te verheffen als er een schattig jongetje met blauwe ogen en blonde krullen meeluisterde. Het liefst zouden we alles wat lelijk is bij hem weghouden. Dus begonnen we onze ergernissen in te slikken, en waren we die aan het einde van de dag door slaapgebrek vaak alweer vergeten.
Mijn tip voor ruziënde stellen: maak een kind. Moet-ie wel nét zo engelachtig zijn als die van ons.
Lees ook: ‘Houd me vast’: Zo doorbreek je jullie ruziepatronen
