Sandra (32): ‘Leegte is eigenlijk niets, maar intussen vult het mijn hele leven’
Wat je bij iemand aan de buitenkant ziet, is niet altijd hoe diegene zich ook van binnen voelt. Sandra (32): ‘Al heb ik een bezet leven, met twee jonge kinderen, een lieve man, vrienden, ouders en lidmaatschap van een kerkgenootschap, toch voel ik me vaak leeg.
Ik noem het mijn zwarte gat, waar mijn gevoelens in verdwijnen. Ik kan niet tot in mijn tenen gelukkig zijn, zoals andere mensen. Ik vind dingen soms wel grappig – ik wéét dat ik ze grappig vind – maar ik heb niet het echte lachen. Naar verjaardagen of feestjes ga ik liever niet. Hoe drukker en hoe vrolijker, hoe meer ik geconfronteerd word met het feit dat ik dat niet heb.
Leegte door minder sterke gevoelens
Soms vraag ik me af of ik soms harteloos ben, maar dat is niet zo. Gevoelens zijn bij mij gewoon minder heftig. Ik word verdrietig van mijn leegte, maar zelfs dat gevoel is vlak. Ik zou graag een keer goed willen huilen op de bank, maar dat lukt me gewoon niet.
Aan de buitenkant laat ik wel emoties zien, want ik wil niemand kwetsen. En ik wil zeker niet dat mijn kinderen het gaan overnemen. Mijn ouders en mijn man weten het wel, die zijn heel lief en begrijpend. Zij laten me soms heel even minder leeg voelen, geven me de kracht om het opzij te duwen. Toch schaam ik me er ook voor.
Een vorm van zelfbescherming
Ik denk dat mijn leegte een vorm van zelfbescherming is. Vanaf mijn dertiende lijd ik aan depressies. Toen ik zestien was overleed mijn opa, op wie ik altijd heel gek was. Dat gaf zoveel verdriet dat ik het knopje bewust heb omgedraaid. Later, toen ik op mezelf ging wonen, werd leegte iets dagelijks. Ook toen ik stopte met antidepressiva kwamen mijn emoties niet meer terug.
Ik zeg weleens dat ik in een vacuüm zit, zoals een koffiepak. Ik hoop dat ik er ooit een knipje in kan geven, zodat er weer wat lucht bij kan komen.’
Lees verder: Sandra (32) ‘Leegte is eigenlijk niets, maar intussen vult het mijn hele leven’
