Rouw ik wel goed en genoeg?

Het advies

Psycholoog en rouwexpert Vicky Van de Velde: ‘Dat je je afvraagt of je ‘wel goed genoeg’ rouwt, is heel menselijk na zo’n ingrijpend verlies. Je hebt niet alleen afscheid moeten nemen van je ouders, maar ook van hun huis, routines en aanwezigheid in jouw leven. Dat vraagt enorm veel mentale én fysieke energie. Vermoeidheid en uitputting zijn daarom heel herkenbaar.

Veel mensen denken dat rouw voortdurend aanwezig moet zijn, terwijl we vaak zien dat rouw golvend beweegt, tussen momenten waarin het verlies centraal staat en momenten waarin het leven opnieuw aandacht vraagt. Zeker na een periode van praktische overleving – regelen, leegmaken, doorgaan – kan de pijn pas later binnenkomen.

De rustige zondagen waarop het verdriet bij jou plots opkomt, tonen aan dat er beweging zit in je rouwproces. Dat er ruimte ontstaat om te voelen wat tijdens de drukte meer naar de achtergrond verdwijnt. Die beweging is belangrijk en een gezonde manier van rouwen. Misschien kan het je helpen je vraag gaandeweg te herformuleren: hoe kan ik mijn ouders blijven meedragen terwijl ik verder leef?’

Dit helpt misschien ook: Zo belangrijk is het om een overledene te herdenken

Adviezen van lezers

Rina (40 jaar): ‘Tweeënhalf jaar na het overlijden van m’n moeder had ik ineens een dag waarop alles eruit leek te komen. Alsof het al die tijd ergens was blijven hangen. Zolang je het niet bewust aan het onderdrukken bent, denk ik dat je erop kunt vertrouwen dat eruit komt wat er op dat moment uit kan komen. Ik wens je zachtheid en veel liefs.’

Leroy (42 jaar): ‘Rouw is geen taak die je moet afvinken. Het is de prijs die je betaalt voor liefde en verbondenheid (sorry voor het cliché). Je hebt je verantwoordelijkheid genomen toen dat nodig was, en pakt het leven nu weer op. Dat is geen vermijding, dat is je kracht. En dat het verdriet je logischerwijs op rustige momenten raakt, betekent dat je het niet hebt weggeduwd. Misschien helpt het om die momenten bewust ruimte te geven.’

Birgit (44 jaar): ‘Wat mij hielp, was alleen op pad gaan. Een soort kleine Camino, maar dan in eigen land. Ik nam een zakje as mee, zo had ik mijn dierbaren bij me. Ik wandelde van het ene hotel naar het andere. Geen muziek of podcasts; gewoon lopen, stilstaan, aan ze denken. Maar zonder te forceren. Als er weinig naar boven zou komen, was het ook prima, had ik met mezelf afgesproken. En dat was heel fijn.’

Psycholoog en rouwexpert Manu Keirse wil ons weer leren omgaan met verlies en de dood: ‘Rouw gaat over liefde’