Van ADHD tot autisme: in het neurodiverse gezin van Saskia (45) heeft iedereen een label
Neurodiverse gezinnen zijn net zo verschillend als de mensen die erin leven. Saskia (45) vormt samen met haar man Gijs en hun twee dochters een neurodivers gezin. Saskia heeft ADHD, haar man Gijs (54) autisme, dochter Emma (13) autisme en dochter Lieke (10) ADHD. Ze vertelt hoe hun labels hun leven kleuren.
Prikkelzoekers en prikkelmijders in één gezin
‘Lieke wordt ’s ochtends wakker en staat meteen aan: ‘Wat eten we vanavond?’ Ze is een prikkelzoeker. Toen ze zeven was kreeg ze haar ADHD-diagnose. Ik dacht: als zij dit heeft, dan heb ik het vast ook. Het is altijd druk in mijn hoofd. Ik vind het lastig om in het hier en nu te zijn en heb moeite met dingen die ‘moeten’. Sinds ik medicatie slik, is het rustiger in mijn hoofd en kan ik meer genieten van het moment.
Emma, onze oudste, is juist een prikkelmijder. Ze heeft autisme en had vroeger veel woedeaanvallen. Wanneer dingen onverwachts gebeurden, kon ze volledig door het lint gaan. We zijn toen schema’s gaan maken zodat ze wist waar ze aan toe was. Gijs kreeg zijn autismediagnose pas na zijn vijftigste. Daarvoor had hij een lang behandeltraject gehad binnen de ggz, zonder officiële diagnose. Hij raakte suïcidaal. Want hij ervaarde het leven als onoverzichtelijk en te zwaar.
Achteraf zien we hoe sterk dat samenhing met jarenlang niet begrepen worden. Altijd aanpassen zonder te weten waarom, kan je langzaam uitputten. Toen hij eenmaal begreep hoe zijn brein werkt, viel er veel op zijn plek. Emma leert makkelijker dan Gijs om haar behoeften te uiten omdat ze opgroeit met de wetenschap dat ze autisme heeft.
Artikel gaat verder na de afbeelding
Zeggen wat we nodig hebben
Het is nooit saai bij ons thuis. We knutselen, dansen, maken muziek – vooral de meiden en ik. Gijs is meer van de voorbereiding, zo zorgt hij dat we de juiste knutselspullen in huis hebben. We doen het niet slecht als gezin, maar het gaat zeker niet altijd makkelijk. Lieke weet Emma feilloos uit de tent te lokken. Emma komt uit school en heeft rust nodig, en Lieke begint geluidjes te maken. Ze stopt niet. Ze gaat door tot Emma boos wordt en dan springen wij in.
Over het algemeen gaat het goed als we met z’n vieren zijn, maar we proberen ook flexibel met hun behoeftes om te gaan. Soms trekt de een zich terug, soms heeft één iemand extra aandacht nodig. Ik ben ook met allebei apart naar de Efteling geweest. Met Emma hadden we een planning en kozen we rustige attracties. Met Lieke was het totaal anders – ik ben nog nooit zo lang in de Efteling geweest.
We blijven in gesprek over wat iedereen nodig heeft. Dat is denk ik het belangrijkste wat we onze kinderen meegeven: dat ze mogen zeggen wat ze voelen en wat ze nodig hebben.’
Lees ook: Overprikkeld? Dit zijn de signalen (en zo ga je ermee om)
