Anaïs van Ertvelde over haar basisschoolreünie: ‘Ik voel me verloren als een kind op de eerste schooldag’
Anaïs van Ertvelde is een Vlaamse schrijver, historicus, podcastmaker en columnist, en vertelt elke maand over haar leven.
Nerveus haal ik mijn telefoon boven en check of er iemand gereageerd heeft. ‘Ik ben er!’ typte ik een kwartier geleden nog enthousiast. Geen antwoord. Dus leun ik weer tegen het met klimop en haagwinde begroeide hek dat tegenwoordig niet langer boven mij uittorent maar tot aan mijn middel reikt.
Een familie met een kinderwagen wandelt gezellig kwebbelend langs. ‘Nu krijgen we die oude school van jou eindelijk eens te zien!’ hoor ik haar nog tegen hem zeggen vooraleer ze het pad naast het hek af zijn en achter de schoolpoort verdwijnen.
Het begint verdomd koud te worden. Er zit toch echt niets anders op dan in mijn eentje naar binnen te gaan. In de hoop dat mijn oud-klasgenoten er al lang zijn; te druk met elkaar in de weer om onze appgroep op hun telefoon nog in de gaten te houden. Of ben ik als enige opgedaagd op deze reünie? Vijfentwintig jaar is een lange tijd.
‘Op recepties voel ik me verloren als een kind op de eerste schooldag’
De speelplaats is zoveel kleiner dan ik dacht, de tafeltjes, de stoeltjes. Iemand drukt me een welkomstdrankje in de handen. Ik voel mijn stem trillen als ik naar de vestiaire vraag. Het is een goed bewaard geheim dat ik verlegen ben. Het valt niet meteen op. Ik breng zonder zenuwen een tekst op een podium en durf een grote mond opzetten tijdens een panelgesprek, maar de receptie vol onbekenden achteraf… Daar voel ik me verloren als een kind op de eerste schooldag. Op zoek naar een groepje, naar een rol. Bang om iets doms of ongepast te zeggen. Mijn jas blijft maar niet hangen aan de ieniemieniekapstokjes en ik herken hier helemaal niemand.
Elke assertiviteit die ik heb, stak ik nochtans op deze plek op. Een Nederlandse basisschool in Vlaanderen. Het is een cliché, maar het is ook echt waar. Het Belgische onderwijs leerde me stil en beleefd te zijn, kennis te stampen en de leerkracht nederig te bejegenen. Hier werd dat gecompenseerd met je mening geven, niet rond de pot draaien, voor jezelf opkomen en iedereen als gelijke behandelen.
‘Ik ken hier eigenlijk niemand. Mag ik bij jullie groepje staan?’
Met bijeengeraapte moed manoeuvreer ik me rond een receptietafel vol vreemde gezichten. Ik denk aan die ene zin die ik ooit leerde om gelegenheden als deze te trotseren. ‘Hallo’, steek ik van wal. ‘Ik ken hier eigenlijk niemand. Mag ik bij jullie groepje staan?’ Hij werkt wonderwel, die zin. De meeste mensen reageren er welwillend op en als ze dat niet doen, zijn het dan mensen met wie je in een groepje wíl staan?
‘Anaïs!’ roept een dame van pensioenleeftijd. Het is juf Margriet. Na al die jaren natuurlijk niet meer stralend zwanger van haar eerste kind, of wat had ik gedacht. Haar lokken niet blond, maar grijs. Zelfs de man die net buiten achter de kinderwagen liep, begin ik te herkennen. Dat was Finn – in mijn herinnering voor eeuwig een jochie van elf met bolle wangetjes en een Pokémon-kaartenverzameling. Langzaam ontspan ik: ik ben hier niet omringd door onbekenden. Maar door mensen die mij ooit dierbaar waren, evenzeer ouder geworden als ikzelf.
