Inge Meijer (57) kreeg in 2021 de diagnose neuro-endocriene kanker: ‘Sinds de diagnose is mijn leven vooral in positieve zin veranderd’

Als je weet dat de tijd die je nog rest beperkt is, lukt het misschien juist daardoor om nieuwe betekenis te vinden. Inge Meijer (57) kreeg vijf jaar geleden de diagnose neuro-endocriene kanker. ‘Voor spontane ontmoetingen neem ik echt de tijd’.

‘Mijn soort kanker maakt serotonine aan, het hormoon waardoor mensen zich normaal heel gelukkig gaan voelen. Bij mij tast het mijn hart aan. Daardoor heb ik me lange tijd heel slecht gevoeld, tot ik in 2025 een hartoperatie kon ondergaan. Nu voel ik me iets beter, maar ik zal nooit genezen. Toch zeg ik weleens: de kanker is het beste wat mij is overkomen. De laatste vijf jaar is mijn leven vooral in positieve zin veranderd.’

Er wat bijzonders van maken

‘Vlak na de diagnose zat ik bij mijn zoon, toen begin twintig. Hij zei: mam, het komt wel goed. Zijn rust hielp mij ook rustig te blijven. Toch besloop me vaak de gedachte: wat heeft het nog voor zin? Op een gegeven moment besloot ik te reageren op een vrijwilligersoproep voor een project hier in Leeuwarden: Bosk, waarbij 1500 bomen drie maanden lang door de binnenstad reisden. Het samen werken aan iets bijzonders hielp mij er weer bovenop. Inmiddels werk ik op verschillende plekken als vrijwilliger, zolang het maar leuk is. Zoals onlangs bij de viering van 150 jaar Mata Hari. Deze vrouw kende zoveel tegenslag in haar leven, en heeft er toch iets bijzonders van gemaakt; een rolmodel.’

Tijd nemen om rond te fladderen

‘In onze maatschappij moet je veel: hard werken, 24 uur per dag in contact blijven via groepsapps. Vroeger was ik kritisch op mensen die heel tranquilo leven, maar nu denk ik: zij halen er juist het beste uit. Ik omarm inmiddels de fladderaar in mezelf en houd mijn agenda bewust leeg. Voor spontane ontmoetingen neem ik echt de tijd. Laatst vertelde een bezoeker van de viering dat ze familie is van Mata Hari en liet trots haar paspoort zien. Ik kon zo meeleven met haar blijdschap. Die diepe connectie met een wildvreemde – dat had ik anders denk ik nooit ervaren.

Tegen mijn zoon zeg ik: er is meer dan werk, zorg vooral dat je gelukkig blijft. Tegelijk snap ik dat andere dingen voor hem belangrijk zijn. Hij is nu bezig met het uitzoeken van een nieuw interieur en weet niet welke kleur bank hij wil. Dan denk ik: wat heerlijk dat dat je probleem is.’

Nadenken over de dood

‘Gedachten over de dood ga ik niet uit de weg. Ik kan er inmiddels ook grapjes over maken. Als bezoek zegt: wat een leuke vaas, zeg ik: plak er maar alvast een sticker met je naam op. Ik vind het fijn te weten dat alles tegen die tijd goed geregeld is. Zo kan ik op andere momenten juist genieten van wat de dag mij brengt.’

Lees het verhaal van deskundigen over zingeving voor mensen die ongeneeslijk ziek blijken te zijn: Leven in reservetijd: hoe geef je betekenis aan de tijd die je nog hebt?