Anaïs van Ertvelde: ‘Mijn kinderwens bleek niet zo groot als ik altijd dacht’
Anaïs van Ertvelde is een Vlaamse schrijver, historicus, podcastmaker en columnist, en vertelt elke maand over haar leven.
‘Dus euhm… Ja, ben je… Wil je…?’ Ze worstelt met haar woorden, want ze is een feminist en weet dat dit een vraag is die je niet achteloos aan een vrouw stelt. Zeker niet aan eentje van mijn leeftijd. ‘Ben jij er al aan uit?’ probeert ze het zo neutraal mogelijk te formuleren.
Uiteraard wil ze niet impliceren dat het een verplichting is of dat ik er nu toch dringend aan moet beginnen. ‘Of je kinderen wil of niet?’ Ze slaat haar ogen neer en slurpt zelfbewust van het rietje in haar Moscow Mule. We kennen elkaar eigenlijk niet goed en zijn wat toevallig samen aan de bar beland na een lezing.
De vragen uit het publiek deden me al vermoeden dat ik hier de enige bezoeker ben die geen moeder is, of zwanger, of druk bezig met dat te worden. Ook de vrouw tegenover me heeft al twee kinderen – Theo en Livia heten ze.
Door die onvrijwillige wachtperiode ontdekte ik net dat mijn kinderwens niet zo groot was als ik me altijd had ingebeeld
Niet raar misschien op een avond waarop filosoof en vroedvrouw Rodante van der Waal, auteur van het broodnodige boek Baas in eigen buik, vertelt over de geboortezorg en waarom die nog steeds een belangrijk feministisch strijdpunt zou moeten zijn. Want wie bevalt, zo betoogt van der Waal, krijgt nog te vaak te maken met grensoverschrijdend gedrag, onnodige ingrepen en soms zelfs met geweld.
Tijdsdruk en besparingen in de zorg zijn veelal de boosdoeners. En daar blijft het niet bij. Vrouwen van kleur kennen een hogere moeder- en babysterfte, dikke vrouwen wordt de toegang tot thuisbevallingen en IVF ontzegd, en vrouwen met een handicap belanden op een baarkruk waar ze niet op kunnen zitten op een kraamafdeling waar niemand goed weet hoe ze een lijf als dat van hen moeten ondersteunen.
Ik neem een stevige slok van mijn Lazy Red Cheeks en vertel mijn bargenote het hele verhaal. Hoe ik op mijn tweeëndertigste met mijn ex uiteenging en toch wel wat mensen in mijn omgeving panikeerden over mijn tanende kansen om moeder te worden. Ik eerst ook. Een beetje toch.
Is ‘leuk’ genoeg een reden om iemand het leven en de dood te schenken?
Maar door die onvrijwillige wachtperiode ontdekte ik net dat mijn kinderwens niet zo groot was als ik me altijd had ingebeeld. Ik voelde geen tikkende biologische klok of intens verlangen. En zonder intens verlangen valt een baby moeilijk te maken. Al ben ik ook niet bewust kindvrij. Het lijkt me wel leuk, een kind met mijn huidige partner, omdat hij heel leuk is, maar is ‘leuk’ genoeg een reden om iemand het leven en de dood te schenken? Ze knikt begrijpend.
Waarom ben je hier vanavond dan?’ vraagt ze opmerkzaam. Ik denk even na. ‘Omdat het eigenlijk wél raar is dat hier alleen moeders zijn’, besluit ik. Dit gaat de hele samenleving aan. Het is evengoed ons zorgsysteem waarop te veel bespaard wordt. It takes a village to raise a child, maar moeders hebben evengoed nood aan een solidaire gemeenschap. Op een gedragen manier krijg je kinderen nooit in je eentje.’
‘Daar klinken we op’, zegt ze, en de ijsblokjes in onze cocktailglazen tinkelen samenhorig.
