Een kijkje in het neurodiverse gezin van Michel (45): ‘Ik zie onze neurodiversiteit als een superkracht’
Neurodiverse gezinnen zijn net zo verschillend als de mensen die erin leven. Michel van Loon (45) woont met zijn Duitse vrouw Mandy (47) en hun twee kinderen Mila (12) en Noah (7) in Duitsland. Daar leeft hij met zijn gezin tussen stad en natuur. Hij vertelt hoe het er in hun neurodiverse gezin aan toegaat.
Michel: ‘Vijf jaar geleden stapten we bewust uit het sociale stramien en het corporate leven en gingen we in Duitsland in het Sauerland wonen. In Nederland, op kantoor, raakte ik volledig overprikkeld. In de bergen vonden we rust en ruimte. Later merkten we dat we óók prikkels nodig hebben: creativiteit, mensen, beweging. Verplichtingen putten uit, maar gekozen prikkels geven ons juist energie. Nu wisselen we natuur en stad af.
In ons gezin heeft niemand een officiële diagnose als het om neurodiversiteit gaat. Dat is een bewuste keuze. Labels hebben vaak een negatieve lading, terwijl ik onze neurodiversiteit juist zie als een superkracht. Ik herken bij mezelf duidelijk ADHD. Mijn hoofd staat altijd aan, ik heb een enorme hyperfocus en plan dynamisch.
‘Labels hebben vaak een negatieve lading, terwijl ik onze neurodiversiteit juist zie als een superkracht’
Daarnaast ben ik hoogsensitief, Mandy is dat ook, zelfs nog sterker. Onze dochter Mila is intelligent en energiek, maar past niet echt in een standaard neurodivers profiel. Onze zoon Noah zie ik als een klassiek ADHD-voorbeeld. Stilzitten werkt niet voor hem; hij moet bewegen en barst van de ideeën. Bij hem herken ik ook mijn eigen hyperfocus: als hij ergens in zit, gaat hij er volledig in op.
Als gezin hebben we moeten leren omgaan met elkaars energie. De kinderen en ik hebben veel beweging en uitlaatkleppen nodig. Mandy raakt sneller overprikkeld en heeft juist behoefte aan structuur. Wat voor mij en de kinderen energie geeft – die hoge intensiteit, die prikkels – is voor haar juist overweldigend. Vroeger dachten we dat we alles samen moesten doen, maar dat werkte niet.
Lees ook: Hoe normaal ben jij? Waarom we af moeten van de one size fits all-samenleving
Nu nemen we bewust ruimte voor onszelf, en dat brengt rust. Ik woon ongeveer de helft van de tijd in ons appartement in de bergen waar ik mannelijke executives en ondernemers coach in de natuur. De andere helft van de tijd ben ik in ons huis in de buurt van Berlijn, waar Mandy werkt. Soms zijn we met z’n allen in de bergen: ik ga dan skiën met de kinderen, terwijl Mandy thuis geniet van haar tijd alleen. Daarnaast gaan Mandy en ik ook met z’n tweeën op vakantie. De steun van Mandy’s ouders is daarbij onmisbaar.
Ons leven is misschien onconventioneel, en mensen vinden daar soms iets van. Maar ik zie mijn kinderen opbloeien en hoe belangrijk het is om niet te temperen, maar het vooral toe te laten. Zeker bij Noah, die laat zijn energie niet onderdrukken. Dat raakt me, omdat ik mezelf altijd probeerde af te remmen om niet te veel te zijn voor de ander.’
Lees ook: Van ADHD tot autisme: in het neurodiverse gezin van Saskia (45) heeft iedereen een label
