Manouk van Egmond: ‘Gelijkwaardig zijn betekent niet per se dat je altijd precies hetzelfde aantal uren werkt en zorgt’
‘Je wil víjf dagen gaan werken?’ Ik verstijfde compleet toen mijn man dit kortgeleden voorstelde. Tot dan hadden we werk en zorg precies gelijk verdeeld. We werkten allebei vier dagen, en zorgden allebei een dag in de week voor onze peuter van twee. En daar was ik trots op.
‘Wat moet er dan met ons kind gebeuren’, riep ik direct. ‘Ik wil niet dat hij vier dagen naar de opvang gaat. Dat vind ik te veel! En dan moet ik zeker een dag minder gaan werken. Nou, dat gaan we mooi niet doen!’
In mijn progressieve bubbel is het bij mij erin gestampt. Het lukt slechts negen procent van de heterostellen met kinderen om werk en zorg gelijk te verdelen, en dat is een probleem. Als de man meer gaat werken dan de vrouw, dreigt een vicieuze cirkel te ontstaan: de man maakt makkelijker carrière, de vrouw neemt steeds meer zorgtaken op zich en mist carrièrekansen, het inkomensverschil groeit en uiteindelijk verliest zij economische en relationele macht, bijvoorbeeld omdat ze minder te zeggen heeft over het gezamenlijke inkomen, of omdat ze minder makkelijk kan vertrekken.
Dat ging míj niet gebeuren, had ik me voorgenomen.
Maar mijn man was niet zo onder de indruk van mijn verhaal. Had hij niet altijd mijn schrijfcarrière ondersteund? Had hij niet zelfs een tijdje de gezamenlijke kosten gedragen zodat ik een boek kon schrijven? En nu had híj een ambitieus project: een bedrijf dat hij aan het opstarten was, en waarvoor hij – tijdelijk, beloofde hij – meer ruimte nodig had om het tot een succes te maken. Bovendien vindt hij helemaal niet dat ik minder moet werken. We zouden ook gewoon een dag extra opvang kunnen regelen, maar ík was degene die dat niet wilde.
Ik vond het moeilijk om hier tegenin te gaan. Maar toch knaagde het. Zouden wij het cliché-voorbeeld worden van een stel met goede voornemens, dat in gesprek aan de keukentafel uiteindelijk toch in stereotype rolpatronen vervalt?
Tegelijkertijd ben ik sinds dat gesprek ook gaan inzien dat gelijkwaardig zijn niet per se betekent dat je onder alle omstandigheden precies hetzelfde aantal uren werkt en zorgt, zoals mijn man opmerkte.
Uiteindelijk hebben we een compromis gesloten. We nemen een halve dag extra opvang, hij gaat iets meer werken, ik ga niet minder werken, en over een paar maanden gaan we samen evalueren wat het effect is op ons zoontje. Want ja, óók hij vindt het belangrijk dat het goed gaat met zijn kind.
Lees verder: Journalist Marije Veerman probeert zich los te maken van ouderwetse rolpatronen, en haar idee dat zorgen háár taak is
