Ga naar inhoud

Pam van der Veen: ‘Sommige verlangens zijn te fundamenteel om ze simpelweg ‘los te laten’’

pam-van-der-veen©AnnelienNijland
Foto door: Annelien Nijland
leestijd 2 minuten
Column 23 juni 2026

‘Je moet het gewoon loslaten.’ Een dikke dooddoener en ook nog eens makkelijker gezegd dan gedaan. Want loslaten, hóé dan?! Dat wilde ik weleens schreeuwen tegen de mensen die opperden dat ik mijn verlangen naar nog een kind moest opgeven. Door er zo mee bezig te zijn, zou het sowieso niet lukken, zeiden ze.

Hoe kun je stoppen met iets ten diepste te willen? Een relatie. Gezien worden door je ouders. Een baby. Je kunt niet zomaar op een dag besluiten dat je er níét naar verlangt. Zoals zin in de zon of trek in een snack, waar je je met de nodige wilskracht dapper overheen zet. Sommige verlangens zijn te fundamenteel om ze simpelweg ‘los te laten’.

Toch is het niet altijd een onuitvoerbaar cliché. Loslaten kun je oefenen, bijvoorbeeld door vanuit een ander perspectief te kijken naar je perfectionisme, je angst of een ander obstakel in je leven. Door die te accepteren of zelfs te leren omarmen, en te focussen op wat wél mogelijk is. Inderdaad, weer zo’n ijzingwekkend cliché. Maar als het lukt, geeft het vrijheid en ruimte in je hoofd.

‘Je kunt niet zomaar op een dag besluiten dat je er níét naar verlangt’

In de nieuwe zomerspecial lees je hoe je dat doet, loslaten. Of eigenlijk: hoe je stopt met iets vast te houden wat niet (meer) werkt. Dat is een sprong in het diepe, zegt psychiater Damiaan Denys, want je weet niet precies wat het gaat brengen. En soms moet je daarvoor je pijn recht durven aankijken, zegt psycholoog Elise van Ee in een interview, want pas als je die erkent, kun je ’m laten gaan.

Het goede nieuws: oefenen met loslaten kan ook leuk zijn, ideaal voor de zomer! In deze special delen we inzichtgevende ervaringen van anderen, blikverruimende tests en creatieve opdrachten voor meer licht en lucht in je leven.

En voor wie wil weten hoe het afliep met mijn kinderwens: ik was inmiddels 43 en had het opgegeven. Toen testte de Clearblue alsnog positief en hield ik negen maanden later een baby in mijn armen. Begrijp me niet verkeerd: je zult me nooit horen zeggen dat dat kwam doordat ik het had ‘losgelaten’. Het is verleidelijk, maar ik geloof daar niet in. Het was gewoon – in meer dan één opzicht – puur geluk.

Lees ook: Ik kap ermee: waarom vinden we het zo moeilijk om ergens mee te stoppen?

De inhoud op deze pagina wordt momenteel geblokkeerd om jouw cookie-keuzes te respecteren. Klik hier om jouw cookie-voorkeuren aan te passen en de inhoud te bekijken.
Je kan jouw keuzes op elk moment wijzigen door onderaan de site op "Cookie-instellingen" te klikken."