Anaïs van Ertvelde: ‘Is dat wie je onvermijdelijk wordt als late dertiger in een club?’
Anaïs van Ertvelde is een Vlaamse schrijver, historicus, podcastmaker en columnist, en vertelt in elk nummer over haar leven.
Het is zaterdagochtend, zo vroeg dat de zon niet eens op is, en mijn hele lijf davert van de machinale beats. Lichten flitsen uit en aan. Ik voel me draaierig worden, en mijn oogleden trillen van de vermoeidheid. Het is duidelijk héél lang geleden dat ik op een technofeestje was. De man met wie ik aan het dansen ben, deint met gesloten ogen mee op het bezwerende ritme. Zijn lange blonde haren kleven aan zijn natte nek.
Of, nu ja, man, jongeman. Ik weet niet goed hoe oud hij is, want ik ken hem niet. Toch niet echt. Het is zo iemand die in de marge van je kennissenkring rondhangt en met wie je alleen aan de praat raakt op een feestje als dit, na een aantal glazen wodka gesterkt in de indruk dat iedereen weleens een goede vriend zou kunnen worden. Wie weet zelfs meer dan dat.
Het leeftijdsverschil lijkt hem niet te deren terwijl hij me tegen zich aan trekt
Hij danst steeds dichterbij. De meeste feestgangers in deze groezelige hal zouden qua leeftijd studenten van me kunnen zijn. En die studenten van mij houden er heel strenge meningen op na over age gap relationships. Een meisje van achttien met een jongen van midden twintig? Dat vonden wij heel normaal, zij randje problematisch.
Zijn hand strekt zich naar me uit en steekt de kloof van minstens tien jaar zwierig over. Het leeftijdsverschil lijkt hem niet te deren terwijl hij me tegen zich aan trekt. ‘When did I become, Mrs. Robinson?’ klinkt het in mijn hoofd. Dat zingt Michelle Gurevich, begaafd chroniqueuse van het leven van dertigers. ‘Used to be the youngest in the room. Don’t know when it happened. But it happened way too soon.’
Het lijkt inderdaad niet zo lang geleden dat ik het opgejaagd wild op de dansvloer was. Achternagezeten door mannen van tien, twintig jaar ouder die ik vooral zielig vond. Hadden ze niets beters te doen dan hun afbrokkelend ego stutten met half onwillige, veel te jonge meisjes? Begin ik op hen te lijken? Is dat wie je onvermijdelijk wordt als late dertiger in een club?
Zijn mond valt bijna in de mijne. Wacht, denk ik.
Hij legt mijn hand uitnodigend om zijn heup en kijkt me breed glimlachend aan. Zijn pupillen zijn enorme zwarte gaten. Of is het bekrompen, flitst het door mijn gedachten, het idee dat je alleen iets intiems mag beleven met mensen van precies dezelfde leeftijd? Dat dansen en flirten vooral toebehoort aan wie jong is.
Ik denk aan de campsite rule waar de bekende seks- en relatiecolumnist Dan Savage op hamert: wie iets begint met een jonger of onervarener iemand moet die persoon – net als de plek waar je kampeert – minstens even goed en liefst nog beter achterlaten dan hoe je alles aantrof.
Zijn mond valt bijna in de mijne. Wacht, denk ik. ‘Euh, ik moet naar het toilet!’ roep ik over de muziek heen en snel naar buiten. Hij haalt zijn schouders op en danst ongegeneerd verder. Ik moet mezelf eerst uit een ethisch labyrint denken voor ik me weer aan een technofeestje waag.
Lees ook: De één Millennial, de ander Boomer: drie intergenerationele vriendschappen
