Waarom vieren we onze liefde wel, maar onze vriendschap niet?
Een goede vriendschap verdient ook een jubileum, vindt online redacteur Lisanne van Marrewijk. Want dat er mensen zijn die al decennialang met je meegroeien, is best bijzonder.
Elk jaar ga ik met mijn partner uiteten om te vieren dat we zoveel jaar samen zijn. Logisch, vind ik dat. Bij mijlpalen moet je stilstaan en dit is er zo één. Gek eigenlijk, bedacht ik me pas, dat ik daar bij mijn vrienden niet zo bij stilsta. Die zijn er gewoon, zonder dat ik daar mijlpalen mee vier. Dat moest anders.
En dus plande ik onlangs met een van mijn oudste vriendinnen een etentje in, om te vieren dat we al ruim twintig jaar vriendinnen zijn. Binnenkort proosten we samen op die jaren. Op hoe bijzonder het is dat we al zo lang in elkaars leven zijn en elkaar altijd weten te vinden, ondanks dat onze paden niet altijd synchroon lopen. Op dat het tussen ons simpelweg ‘klikt’.
Want dat we al twintig jaar bij elkaar over de vloer komen – eerst in het ouderlijk huis, later in het eigen stekkie – is lang niet zo vanzelfsprekend. Er zijn ook mensen met wie de vriendschapschemie is uitgedoofd en verdwenen, of waar de chemie heeft plaatsgemaakt voor een eens-in-de-zoveel-maanden catch-up coffee waarbij we elkaar updaten over het wel en wee van onze levens zonder dat de ander daar écht onderdeel van was.
Lees ook: Waarom vriendschappen stuklopen (en dat niet altijd erg is)
Volgens deskundigen zijn er verschillende redenen waarom het met de een wel klikt en met de ander niet. Zo geldt: hoe vaker je iemand ziet, hoe leuker je diegene vindt. Geen wonder dat mijn huisgenoot van vroeger is veranderd is mijn beste vriendin van nu.
Daarnaast blijkt uit onderzoek dat we vooral een klik hebben met de mensen die ons laten zijn wie we willen zijn. We trekken automatisch toe naar degenen die onze identiteit ondersteunen. En als de ander dan ook nog op ons lijkt, spatten de vriendschapsvonken er al helemaal vanaf. Soort zoekt soort, zou je kunnen zeggen. We vinden het nu eenmaal prettig als de ander hetzelfde vindt en dezelfde keuzes maakt als wij.
Dat maakt de porseleinen vriendschap met mijn vriendin misschien wel extra bijzonder, realiseer ik me. Dat we elkaar al die jaren laten zijn (en uitvogelen) wie we willen zijn en tegelijkertijd tóch zoveel herkenning vinden in elkaar.
We zien elkaar misschien niet meer wekelijks (en soms, want life happens, gaan er weleens maanden overheen), maar we groeien wel al jarenlang met elkaar mee. En dat feit is te bijzonder om onopgemerkt en onuitgesproken aan ons voorbij te laten gaan.
Bij relatiemijlpalen moet je stilstaan, want rituelen maken momenten bijzonder en geven het leven rust, samenhang en zin. En dit is er óók een.
Lees ook: Waarom heb je met de een een klik en met de ander niet?
