Herma (49) en Wiebe (49) trouwden acht jaar na hun scheiding opnieuw: ‘Nu vinden we onze verschillen waardevol’
Wat als je voor de tweede keer ‘ja’ zegt tegen dezelfde? Herma Ettema-Nijhoff (49) en Wiebe Nijhoff (49) trouwden in 2010. Na acht jaar zijn zij gescheiden om in 2021 opnieuw te trouwen.
Herma: ‘Onze zoon was net een jaar oud toen hij een hersenstaminfectie kreeg. Terwijl ik in een overlevingsmodus schoot en de boel draaiende hield, liet Wiebe zijn emoties meer toe. Ik was hoogzwanger van onze dochter, dus emotioneel instorten was geen optie. We bespraken alleen nog de noodzakelijke logistieke zaken. Na maanden ziekenhuisopname werd Luuk beter en inmiddels waren we met twee kleintjes thuis.
Telkens als ik het ziekenhuis had gebeld, had ik me zo’n buitenbeentje gevoeld. ‘Met Herma Ettema, de moeder van Luuk Nijhoff.’ Ik wilde dezelfde achternaam en vond dat een reden om snel te trouwen. Toen mijn moeder in die tijd ongeneeslijk ziek werd, kwam dat plan in een stroomversnelling: we prikten we een trouwdatum – weinig romantisch, zeer pragmatisch. Ik herinner me weinig van de grote dag, ik was nog niet mezelf.
Met die trouwring om veranderde er weinig. We zaten gevangen in de beruchte tropenjaren; ons gezin was een bedrijfsmodel geworden. Er waren veel onderhuidse spanningen en we zagen niet meer dat de ander zijn best probeerde te doen. We wilden niet uit elkaar, we wilden dat er een oplossing kwam – maar die bleef uit.
‘We probeerden te praten, maar vergaten te luisteren’
Tegelijkertijd bagatelliseerden we onze emotionele misère: we hadden toch een huis, een baan, twee gezonde kinderen? Maar toen ik ook vastliep op mijn werk was ik officieel opgebrand. En hoe hard we ook ons best deden, we raakten elkaar kwijt. We probeerden te praten, maar vergaten te luisteren. Thuis ontweken we elkaar: zat Wiebe boven, dan was ik beneden. Dat alles leidde tot de scheiding.
Therapie liet zien dat ik de mening van Wiebe onbewust hoger had zitten. Ik kwam nauwelijks op voor wat ik zelf wilde, vond of dacht. Daarom nam ik de tijd om uit te vinden wie ik in de kern was. Ik leerde naar mezelf luisteren en scheve overtuigingen trokken recht. Langzaamaan werd ik weer de Herma op wie Wiebe verliefd was geworden en ik zag weer waarom ik ooit voor Wiebe viel. We zochten elkaar weer vaker op.
‘Onze liefde lag al die tijd bedolven onder patronen die we nu wél herkennen’
De coronatijd werd onze redding. Het leek ons handig tijdelijk met z’n vieren bij Wiebe te wonen. De dynamiek bleek veranderd: ons gevoelsleven was op elkaar afgestemd, de spanning was weg en er waren gesprekken zonder strijd. We gunnen elkaar nu meer. Onze liefde lag al die tijd bedolven onder patronen die we nu wél herkennen.
Vroeger vond ik Wiebe saai. Als ik de kroeg inging, wilde hij thuisblijven. Impulsieve uithuizigheid past bij mij en tegelijk maakt zijn introverte karakter hem zo stabiel. Die verschillen zijn juist waardevol. Wiebe was drie jaar geleden zo dapper om een aanzoek te doen. Gewoon thuis, op de bank. Ik denk niet vaak terug aan ons eerste huwelijk. Veel liever kijk ik vooruit.’
