Niet iedereen is van nature goed in alleen zijn: ‘Het geheim is om je eigen ‘Goudlokje-punt’ te vinden’
Niet iedereen gedijt even goed bij alleen-tijd. Sommige mensen worden er eerder onrustig van dan ontspannen. Hoe kun je die momenten alleen leren waarderen?
Zou jij vijftien minuten stil kunnen zitten, zonder telefoon, muziek of afleiding? In een beroemd experiment, dat psycholoog en onderzoeker Robert J. Coplan aanhaalt in zijn boek De kracht van alleen zijn, vonden de meeste mensen dat zó ongemakkelijk dat ze zichzelf liever een elektrische schok toedienden dan alleen te zijn met hun gedachten. Eén deelnemer deed dat zelfs 190 keer in een kwartier.
Eenzaam of alleen?
Alleen zijn (solitude) is voor velen een bron van onrust. Solitude wordt vaak verward met eenzaamheid, terwijl ze wezenlijk verschillen. Eenzaamheid is wat je voelt als je alleen bent zonder dat te willen; solitude is vrijwillig gekozen afzondering waarin je vrij bent van sociale verplichtingen en verwachtingen en waarin je kunt herstellen of nadenken.
Coplans boek is een pleidooi om solitude opnieuw te leren waarderen. Want wie vrijwillig tijd alleen doorbrengt, blijkt niet alleen creatiever, empathischer en emotioneel veerkrachtiger, maar leert ook beter luisteren naar wat er vanbinnen speelt.
Hoe waardeer je alleen zijn?
Niet iedereen is er van nature goed in. Uit hersenonderzoek blijkt dat introverte mensen sneller behoefte hebben aan rust en afzondering, terwijl extraverten, die floreren tussen anderen, alleen zijn eerder als leeg of saai ervaren.
Het geheim is, aldus Coplan, om je eigen ‘Goudlokje-punt’ te vinden: het punt waarop alleen zijn je voedt in plaats van vervreemdt. Begin klein, raadt hij aan. Drink je koffie zonder telefoon, laat het stil worden in de auto, wandel zonder podcast. Zulke momenten zijn als microdoses solitude: precies genoeg om weer even bij jezelf te komen.
Lees ook: Lekker alleen: Waarom we af moeten van het negatieve imago van solitude
R.J. Coplan, De kracht van alleen zijn, Spectrum
