Steeds méér zien in het kleine: dit werkt voor redacteur Saskia Decorte
Het begon allemaal met ecstatic dance. Een vorm van dansen zonder te praten, zonder alcohol, en op blote voeten. De eerste keren stond ik verlegen achter een pilaar; het duurde een paar maanden voor ik mijn schaamte en zelfkritiek overboord kon gooien – of beter gezegd: ermee te leren zijn, en toch te dansen. Het duurde nog langer voordat ik ook met anderen durfde te dansen. Maar dat ik me steeds meer openstelde, werd beloond: ik bloeide op en werd verliefd, op de dansvloer.
Binnen de kortste keren was er, op mijn 45e, weinig meer over van het brave meisje dat ik altijd dacht te zijn. Mijn nieuwe liefde nam me mee naar mijn eerste technofeest, en er een ging een wereld voor me open. Toen was het hek van de dam. Als twee gretige pubers die het leven én elkaar ontdekten, trokken we elkaar mee in steeds buitenissigere avonturen, van meerdaagse hippiefestivals tot kinky party’s (‘als het niets is, zijn we in ieder geval een ervaring rijker’). Tot een introductiecursus tantra – waarbij ik bij iedere oefening dacht ‘o nee, dat ga ik echt nóóit doen’, maar we onszelf al snel terugvonden als twee woest grommende panters tegenover elkaar.
Als twee gretige pubers trokken we elkaar mee in steeds buitenissigere avonturen
De keerzijde van die jacht naar nieuwe ervaringen was wel dat een rustig avondje thuis vaak voelde als een gemiste kans: dan zaten we aan de zuurkoolstamppot, terwijl we ook een workshop shibari hadden kunnen doen.
Voor mijn verjaardag vroeg ik dit jaar aan mijn geliefde een truffeltrip. Samen, in een huisje in het bos, omdat ik meer verbinding met de natuur wilde voelen. En dat lukte: midden in mijn trip keek ik naar de kersenbloesem naast me en zag vol verwondering hoe dat piepkleine takje vol leven zat, hoe de tere bloemblaadjes in elkaar leken te krimpen in de schaduw en openen in de zon. Ik bekeek de mieren op de tak, hoorde tegelijk de bijen zoemen en voelde hoe mijn darmen een zojuist gegeten aardbei verteerden.
En opeens drong het tot me door: het is juist de kunst om steeds méér te leren zien in het kleine. Dan kan kijken naar een simpele kersenbloesem misschien wel een rijkere ervaring zijn dan het wildste feest. En is het juist allesbehalve saai om rustig samen op een bankje te zitten, voor een huisje in de natuur.
Nu maar hopen dat dat me op een dag ook lukt zonder truffels.
Lees ook: Goed leven draait niet alleen maar om geluk: het recept voor een psychologisch rijk leven
