Marieke de Wit: ‘De afbouwklachten bleken erger dan de kwaal ooit was’

De dokter was er snel uit. De symptomen waren keurig volgens het boekje: ik had een angststoornis. Over de therapie hoefde hij ook al niet lang na te denken. Daar was gewoon een pilletje voor. Antidepressiva, legde hij uit, werken uitstekend bij dit soort klachten. Je slikt ze een jaar, dan blijven de aanvallen weg. Je vermijdt situaties niet meer (nergens voor nodig) en leert zo dat je ze prima aankunt. Als je stopt met de medicijnen is de vicieuze cirkel van angst die paniek veroorzaakt, wat nog meer angst tot gevolg heeft, doorbroken.

Mijn paniekaanvallen losten inderdaad op, alsof ze nooit hadden bestaan. Maar toen ik na een jaar afbouwde en lekker verder wilde leven zonder angst zoals de dokter had beloofd, kwam ik van een koude kermis thuis.

Geen probleem, vond hij, terwijl hij joviaal zijn receptenboekje trok: we plakken er gewoon een jaartje aan vast. Dat gebeurde nog twee keer, daarna besloot hij dat ik ze het beste de rest van mijn leven kon blijven slikken.

Tja, waarom ook niet? Het was makkelijk, comfortabel. Ik nam een lage dosis, eigenlijk zo goed als niks. En ik voelde me altijd zo heerlijk kalm en stabiel. Maar het begon na een jaar of vijf toch te knagen: ik wilde niet meer afhankelijk zijn van dat medicijn.

Als ik vooraf had geweten hoe moeilijk het was om er weer mee te stoppen, weet ik niet of ik er ooit aan was begonnen

Als ik vooraf had geweten hoe moeilijk het was om er weer mee te stoppen, weet ik niet of ik er ooit aan was begonnen. De afbouwklachten bleken na zo’n lange tijd slikken veel erger dan de kwaal ooit was geweest. Ik sleepte me maandenlang somber door de dagen heen. Voelde me ziek, duizelig, had continu kleine stroomstootjes in mijn hoofd. En toen dat eindelijk beter ging, piepte de angst als een tuimelaartje ook gewoon weer tevoorschijn.

Die angst, waar het allemaal mee begonnen was. Die met een pilletje wel kon worden gedempt, maar niet opgelost. Ik ben nog lang zoet geweest om daarmee om te leren gaan; om die angst de ruimte te durven geven in plaats van er alleen maar van weg te willen. Nog meer tijd kostte het om mezelf niet meer af te straffen of mislukt te voelen door iedere paniekaanval.

Jaren later trof ik bij het uitmesten van mijn medicijnkast een vol doosje antidepressiva aan. O ja: bewaard voor het geval mijn huisarts tóch gelijk had en ik echt niet zonder kon. Dat had me nog een tijd een veilig gevoel gegeven. Nu wierp ik het bijna achteloos weg: deze pillen hadden niets meer met mij te maken.

Toen voelde ik iets warms door mijn hele lichaam stromen. Een intens gevoel van trots. Op mezelf.

Lees ook: Is medicatie slikken bij psychische problemen wel zo’n goed idee?